Aan de slag met de Linux-opdrachtlijn

De opdrachtlijn is een tekstinterface om rechtstreeks met het besturingssysteem te communiceren. In plaats van op pictogrammen te klikken, typ je instructies naar een shell, en de shell voert ze uit. Op de meeste Linux-distributies is die shell bash, hoewel zsh ook gebruikelijk is geworden, vooral omdat het de standaard is op macOS en steeds populairder wordt in Linux-setup. Het leren van de opdrachtlijn gaat niet over het onthouden van honderden commando's. Het gaat erom een kleine set tools in jezelf op te nemen en ze goed te combineren.

Wat de shell eigenlijk doet

Wanneer je een terminal opent, voer je een terminalemulator uit, en erin wacht een shell-proces op invoer. Je typt een commando, drukt op enter, en de shell parseert het, vindt het programma dat je hebt genoemd, en voert het uit met de argumenten die je hebt gegeven. De uitvoer komt terug als tekst. Dat is de hele lus. Het begrijpen van dit onderscheid tussen terminal (het venster) en shell (het programma dat je tekst interpreteert) lost veel vroege verwarring op.

Rondlopen en dingen bekijken

Vier commando's doen het meeste vroege navigatiewerk:

pwd          # print working directory
ls -la       # list files, including hidden ones, with details
cd projects  # change into a directory
cd ..        # go up one level

ls -la is het waard om eerst volledig in te typen in plaats van op aliassen te vertrouwen, zodat je gewend raakt aan het zien van machtigingen, eigendom en bestandsgroottes in de uitvoer. De voorloopse d of - in de machtigingsstring vertelt je of iets een directory of een gewoon bestand is, wat veel beginners vroeg in de war brengt.

Bestanden lezen en bewerken

cat somefile.txt dumpt een heel bestand naar het scherm. Voor alles wat langer is, laat less somefile.txt je scrollen en zoeken met /pattern. head -n 20 file.log en tail -n 20 file.log tonen de eerste of laatste regels, en tail -f file.log volgt een bestand terwijl nieuwe regels worden toegevoegd, dit is hoe je een logboek in real-time controleert tijdens het debuggen.

Kopiëren, verplaatsen en verwijderen gebruiken cp, mv en rm:

cp report.txt report.bak
mv report.bak archive/
rm archive/report.bak

rm verplaatst dingen niet naar een prullenmand. Het verwijdert ze. -i toevoegen zorgt ervoor dat het om bevestiging vraagt, wat een redelijk gewoonte is terwijl je nog steeds spiergeheugen opbouwt.

Machtigingen, zonder het mysterie

Het uitvoeren van ls -l op een bestand toont iets als -rwxr-xr--. Verdeel het in drie groepen van drie: eigenaar, groep, anderen. Elke groep heeft lezen, schrijven, uitvoeren. chmod 755 script.sh stelt de eigenaar in op lezen/schrijven/uitvoeren (7), en groep/anderen op lezen/uitvoeren (5). chmod +x script.sh is een snelkoppeling om een bestand uitvoerbaar te maken zonder het volledige getal opnieuw te berekenen. chown wijzigt wie eigenaar van een bestand is, en heeft meestal sudo nodig tenzij het al jouw eigen bestand is.

Piping en omleiding

Hier stopt de opdrachtlijn als bestandsbrowser en wordt het een echt gereedschap. De pipe | stuurt de uitvoer van het ene commando naar het volgende:

ps aux | grep nginx
ls -la | wc -l
cat access.log | grep 404 | sort | uniq -c | sort -rn

Dat laatste telt hoe vaak elke regel die 404 genereert in een logboek voorkomt en sorteert op frequentie, volledig opgebouwd uit kleine commando's aan elkaar gekoppeld. Omleiding met > en >> stuurt uitvoer naar een bestand in plaats van naar het scherm: > overschrijft, >> voegt toe. 2> leidt foutuitvoer specifiek om, wat ertoe doet zodra je scripts gaat schrijven die normale uitvoer van fouten moeten scheiden.

Dingen vinden

find zoekt op naam, type of wijzigingstijd:

find /var/log -name